நான் 96 ஆம் ஆண்டு எனது 10 ஆம் வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருக்கும் போது அரையாண்டுத் தேர்விற்கு பிறகு.எனது அக்கா ஊர் பொங்கலுக்கு சென்ற நான். ஒரு சுப முகுர்த்த வேளையில்.வாழ்க்கையில் முதன்முறையாக அந்த ஊர் நண்ப சிகாமனிகளுடன்.தலைக்கு ஒரு black night பீரும்.இரண்டு wills புகைப்பானும் வாங்கிக்கொண்டு போயி வைக்போருக்கடியில் மறைத்து வைத்துவிட்டு இரவில் பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்றிருந்து விட்டேன்.அன்றிறவு அவ்வூரில் நாடகம் போட்டார்கள்.அதனால் எல்லோரும் அங்கு சென்றுவிட்டனர்.நாங்கள் மூவர் மட்டும் பீரை ஆறாம்பித்து விட்டு சிகரெட்டை பட்ரவைத்தோம்.ஒரே இருமல் புகை தலைக்கு ஏறியது.இரண்டு பப் அப்புறம் எல்லாம் சரியாகி விட்டது.பீரடித்தத்தில் மூவருக்கும் மப்பு ஜாஸ்தி ஆனமரி நினைப்பு.அப்படியே சென்று அவரவர் வீட்டிற்க்கு சென்று விட்டோம்.அடுத்தநாள் காலையில் நானும் ஈரோடு வந்துவிட்டேன்.இரண்டு நாட்களுக்கு பிறகு அக்காவும் மச்சானும் நடந்தவற்றை என்னிடம் கேட்டார்கள் முதலில் மறுத்தாலும் பிறகு ஒத்துக்கொண்டேன்.அக்கா தான் கவலைப்பட்டால் என் அப்பாவிற்கு எந்த கெட்ட பழக்கமும் இல்லை.அவருக்கு தெரிய வேண்டாம் என்று கேட்டுக்கொண்டேன்.அவர்கள் இருவரும் மாட்டிக்கொண்டதும் மரண அடிவிளுந்ததையும் அக்கா சொன்னால்.இனியும் இது தொடரவேண்டாம் என்று கேட்டுக்கொண்டால்.



சில நாட்களுக்கு பின் புது நண்பர்கள் புதுப்புது உறவுகள்.எங்கும் புகை மயம்.ஒரு நாளைக்கு நான்கு சிகரட்களாக கடந்த 10 தாண்டுகளுக்கும் மேலாக எனது ஆறாவது விரல் போல உள்ளதை.கடந்த சில வாரங்களாக விடத்துடிக்கிறது.மனம் ஆனால் முடியவில்லை.ஒருமுறை சன் தொலைக்காட்சியில் காலை மலரில் ஒருநாள்.Dr.குருமூர்த்தி அவர்கள் பேசியதைக்கேட்டுவிட்டு ஒரு ஆறுமாத காலம் விட்டிருந்தேன்.மீண்டும் ஆரம்பம்.சிறு வித்தியாசம் அப்போது wills இப்போது kings அவ்வளவே.சுஜாதா கற்றதும் பெற்றதுமில் சில tips கொடுத்தார்.அதையும் பின்பற்றினேன்.சில நாட்களே மேலும் பல புதிய பழக்கங்கள் வந்து விட்டன.அதையெல்லாம் விடுவதற்குள் போது போதுமென்றாகிவிட்டது.

சில வாரங்களாக

CVR

பக்கங்களை நான் படிப்பதில்லை.கேன்சர் பற்றி எழுதிக்கொண்டிருக்கிறார்.ஒருவேளை (04th Feb புகையிலை ஒழிப்பு தினமால் கூட இருக்கலாம்) .அதனால் சிகரட் விட சொல்லி வலியுர்த்துவார்னு நானாக கற்பனை செய்துகொண்டு அந்தப்பக்கம் போவதில்லை.

சென்றவார ஆவியில் புகையோடு விளையாடி,எமனோடு உறவாடின்னு ஒரு கட்டுரை
படிப்பதற்கு ஒன்றும் இல்லாததால் சர்புதீன் அவர்களின் கட்டுரையை படிக்க நேர்ந்தது.சர்புதீன் மேற்கொண்ட தம் பழக்கத்தால் அவருக்கு குரல் வலையில் கேன்சர் இருப்பது கண்டுபிடிக்கப்பட்டது.அந்த கேன்சர் செல்லை அகற்றும் போது அவர் பேசும் திறனை இழந்து விட்டார்.இப்போது ஒரு கருவியின் உதவியுடன் பேசுகிறார்.இதனால் அவர் படும் துன்பங்களை கூறினார்.சில உரையாடலுக்கு பிறகு இவ்வாறான புள்ளி விவரங்களை குடுத்திருக்கிறார்.

2005 முதல் 2015 வரை தம் அடிப்பதினால் இரப்போரின் எண்ணிக்கை 84 மில்லியன்கலக இருக்குமென்கிறார்.பெரியவர்கள் தம் அடிப்பதினால் 700 மில்லியன் குழந்தைகள் சுவாசக்கோலாரால் பாதிப்படைகிரார்கலாம்.மற்றவர்களின் ஆரோக்கியத்தை கெடுக்க நமக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை.இவ்வாறாக சர்புதின் அவர்கள் தனது பேட்டியை நிறைவு செய்திருக்கிறார்.

இந்த கடைசி ஒருவரி மட்டும் ஒரு உறுத்தலை ஏற்படுத்துகிறது.ஒன்று தம்மை நிறுத்த வேண்டும்.இல்லை NoSomking படத்தில் K வுக்கு ஏற்ப்படும் நிலை ஏற்ப்படவேண்டும்.


அதனால் இன்றுமுதல் நான் ஒருமுடிவுக்கு வந்துள்ளேன்.இனிமேல் பொது இடங்களில் புகைப்பதில்லை.எதாவது காடு கரைகளில் மட்டும் தொடர்வதென்று முடிவு செய்துள்ளேன்.என்னால் பிறர் பாதிப்படயக்குகூடாது.நான்கை இரண்டாக்கி,இரண்டை ஒன்றாக்கி,கடைசியில் முழுவதுமாக நிருத்திவிடவேண்டும்.

நூல்;சோளகர் தொட்டி
எழுதியவர்;ச.பாலமுருகன்

பதிப்புரை

இந்நூல் கர்நாடக எல்லைப்புற மலை கிராமத்தில் வாழும் சோளகர் பழங்குடி மக்களைப்பற்றியது.
அம்மக்களின் மண்,வனம் இவைகளிலிருந்து அவன் துரத்தப்படுகிறான்.இந்த வன்மத்தால் அவனுக்கும் வனதுக்கும்மிடையே இருந்த ஆன்மீக தொப்புள் கொடி உறவு அறுக்கப்படுகிறது.

இந்நாவலின் சிக்குமாதா அந்த அறுபட்ட,ஆதரவற்ற,வழி தெரியாத பழங்குடி சமூகத்தின் ப்ரிதிநிதியாக இருக்கிறான்.இந்நாவலில் பதிய வைத்துள்ள அனைத்து நிகழ்வுகளும் தமிழ் வாசகர்களுக்கு முற்றிலும் புதியது.பழங்குடி மக்களின் பண்பாடு,வாழ்கை,தொன்மங்கள் மற்றும் அம்மக்களின் வனம் போன்றவற்றை,தொடர்ந்து அவற்றுடன் ஏற்படுத்திக்கொண்ட பிணைப்பின் மூலம் உள்வாங்கயுள்ளார் நூலாசிரியர்,இந்நூல் ஆர்பாட்டம்மற்ற நடையில் செல்கிறது.உண்மைகள் எப்போதும் எளிமையானதாகவும்,கூர்மை மிக்கதாகவும் இருக்கும் என்பதற்கு இது ஓர் உதாரணம்.

சந்தனக் கடத்தல் வீரப்பன் தேடுதல் அரசு இயந்திரங்களின் கொடூர அடக்குமுறையால் பழங்குடி மக்கள் எதிர் கொண்ட துயரங்களுக்கு இந்நாவல் மட்டுமே தமிழில் இலக்கிய சாட்சியாகும். ச.பாலமுருகன் தன்னை மனித உரிமை செயல்பாடுகளுடன் இனைதுக்கொண்டவர். பி.யு.சி.எல். அமைப்பில் செயல்படுபவர்.

இந்நாவலில் வரும் அனைத்து கதாபாத்திரங்களும் சம்பவங்களும் நமது ஊருக்கு அருகில் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும்.எழுத படிக்கத்தெரியாத மனிதர்களுடயது.நான் அறிந்தவரையில் பழங்குடி மக்கள் என்றால் தேன் எடுப்பார்கள் கீழே சத்தி மற்றும் கோபி அந்தியூர் போன்ற இடங்களில் தோட்டவேலைகளில் ஈடுபடுவார்கள் என்றிருந்தேன்.ஆனால் அவர்களின் வாழ்கை முறைகளை பற்றி இன் நாவல் வாயிலாகவே உணர்ந்தேன்.இந்நாவலில் வரும் பகுதிகளில் சில.

தொட்டியில் சிக்குமாதா கரடியை சுட்ட பிரச்சனையில் வழக்கின்றி வெளியே கொண்டுவர தாங்கள் துறையனிடம் ஏறுக்கொண்ட 500 ரூபாய் கடனை அடைக்கும் நாள்
வருகிறது அறிந்து கலகமாயிருந்தனர்.கொதல்லியோ தங்களின் நிலையை எடுத்துச்சொல்லி மணியக்காரனிடம் சற்று கால அவகாசம் வாங்கலாம் என்று தெரியம் சொன்னான். ஆனால் கோல்கரானின் இந்த வேதனையில் சிக்குமாதா சிறிதும் பங்கேடுக்காமளிருந்துவந்தான்.அவன் வனக்காவலர்களால் தாகப்பட்டதிற்கு பின்பு வேருஆலக மாரிருந்தான் தொட்டியே மழைல்லை என்று கவல்படும் போது சிக்குமாதா மட்டும் கவலைல்லாமல் தனிமையில் அமர்ந்து கஞ்ச புகைபதிலேயே ஆர்வம் காட்டினான்.சிக்குமாதாவின் நிலை கண்டு சென்நெஞ்சா வேதனைபட்டான்.தன் மகனுக்கு என்னமோ நிகழ்ந்துவிட்டது என்றுமட்டும் அவனால் யூகிக்க முடிந்தது.

சிக்குமாதா தரவேண்டியே பணம் ரூபாய் 500 க்கு.துரையன் மணியகார மாதப்பாவிடம் தன் மனைவி சாந்தவை விட்டுகொடுத்து.சிக்குமாதவின் நிலத்தை அபகரிக்கிறான் துரையன்.இதை பார்க்கும் பேதன்.முதல்முறையாக மூங்கிலை பிளந்து அந்த சீர்காட்டில்
கோல்காரன் பூமிக்கும்,அவன் பூமிக்கும் இடையே வேலி அமைக்கிறான்.
இப்படியாக கீழே இருந்த நம்மவர்கள் தொட்டி இனத்தவர்களின் நிலங்களை அபகரிததை இந்நாவல் விரிவாக சொல்கிறது.

தொட்டியில் கௌரி பூஜை சமயத்தில் கெம்ப்பம்மவிற்கு சிக்குமாதா தங்கதோடு வாங்கித் தருவதாக சொன்னான்.(சிக்குமாதா துறையனுக்கு சந்தன மரம் கடத்த உதவியாக இருந்தான்)கெம்ப்பம்மா தனக்கு தங்கம் வரப்போகிறது என்று தொட்டியில் உள்ள பெண்களிடம் சொல்கிறாள்.அதற்கு அவர்கள் எதற்காக கெம்ப்பம்மா அதை போட்டுக்கொள்கிறாய் என்ன வினவும் போது அவளுக்கு பதில் கூற தெரியவில்லை

இம்மக்கள் தங்கத்தை பற்றியே அறியாமல் ஆனந்தமாக வாழ்ந்ததை ஆசிரியர் சுட்டிக்கடுகிறார்